تنهاترین دریـــــای خدا
حروف را در پیچ و تاب قلم گم میکنم و به نعره های شاعره گذشته می آویزم...
* دلم گرفته است
چه دالان تاریکی است این زندگی و چه توهم غریبی است جادوی عشق!
آنجا که در بطن زندگی می دوی و عشق از تو میگریزد...
* چراغ های رابطه تاریک اند
* چراغ های رابطه تاریک اند
و وسعت ثانیه های شوم نفس زدن، به این تاریکی دامن می زند...
* به ایوان می روم و انگشتانم را بر پوست کشیده شب می کشم
سیاهی شب مرز زمان را می شکافد و تا عمق استخوانم فرو می رود...
کبود می شوم، به رنگ بستر ستاره ها و دیگر هیچ پیدا نیست...
* کسی مرا به مهمانی گنجشک ها نخواهد برد
چه مهمانی عجیبی! صدای همهمه آن جاری بودن در رگ حیات را بیداد می کند...
* کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد
از آفتاب چادری می سازم و در شب های زندگیم خیمه می زنم اما بی فایده است!
چادری کوچک از نور، تاب مقاومت در برابر شب های دراز ظلمت را ندارد...
* پرواز را به خاطر بسپار، پرنده مردنی است
میخواهم از زمین دل بکنم، اوج بگیرم و به جایی برسم که فقط خداست...
اما سال هاست روی دایره بسته زمین اسیر خاکم...
آرامشم را از یاد مبر
امشب دریا طوفانی است...
1388/1/4
...............................................................................................................
* قسمت هایی از شعر بسیار زیبای شاعر بزرگ " فروغ فرخزاد"
پ.ن:
1) همه شما دوستای عزیزی رو که در طول این مدت مداوم بهم سرمیزدین و با مهربونی های
قشنگتون سراغ پست جدیدمو میگرفتین، واقعا دوست دارم و این وبلاگ رو به عشق شماها
به روز میکنم...
2) بازم یه عصر جمعه دیگه...
خالی ترین عضو زمینم... چند صباحیه دلتنگی هام تکیه گاهی نداره و .......
نگاهمو به دوردست های غروب جمعه می دوزم و زیر لب زمزمه میکنم:
تو برام رنگ خیالی توی بی رحمی دنیا....
صدامو میشنوی؟.......
رو به روی شیشه زمان ایستاده و میخواهم خاطراتم را از روی آن پاک کنم،
اما...
دیروز که از خواب کودکی بیدار شدم
همه چیز از پشت شیشه شفاف لحظه ها خوب پیدا بود؛
اما امروز که کمی بیشتر بزرگ شده ام
حتی سنگینی هوا هم روی شیشه زندان زمان زندگیم رد پا به جا میگذارد!
هر روز پر رنگ تر،
هر روز کدر تر،
و شاید فردا...
دیگر چیزی پیدا نیست!!!
تابستان 1386
..............................................................................................................
پ.ن:
تو مرا می فهمی، من تو را می خواهم و همین ساده ترین قصه یك انسان است...
امروز...
هرگز...
هیچوقت...
غیرممکن...
تاهمیشه....
می نویسم مهم نیست... دکمه ok را فشار می دهم و وقتی بالا رفت، چیزی درونم
پایین می ریزد...
بدون حرف...
بدون ضربان...
سرمای دستانم را دیگر نمی فهمم...
خیره به صفحه ای که یک کوچه با من فاصله دارد... شایدم یک خیابان... شاید یک شهر...
شاید یک دنیا!...
*
یا من خنگم یا...
نه! احتمال دیگری وجود ندارد... یقیناً من خنگم!
در مرکز دایره بزرگ و مسخره زندگی نشسته ام و همه چیز به دورم می چرخد و
همه چیز تکرار است و از همه چیز خسته ام و همه چیز آزارم می دهد و همه چیز...
سردم شد!
داشتم فکر می کردم دوستم دارد...
داشتم فکر می کردم دوستش دارم؟؟؟ که سرم جلوی خودم رفت زیر!
*
دایره شب شروع به چرخیدن کرد...
تمام خودم را در دستانم ریختم و رو به روی کوچه ای نشستم که انتهایش تردید بی داد می کرد...
لبخندم محکمتر از قبل بود...
شهامت و جسارت، شاهد دریا بودند! شاهدان قسم خورده ای که...
.
.
.
به دنبال آخرش می گردی؟
خودم هم آخرش را می خواهم!
دیشب تا صبح به دنبال آخرش بودم، به ثانیه های تنهایی ام آویزان شدم و در خودم غلطیدم
و زندگی را نفرین کردم؛ اما چه فایده؟ سپیده صبح که اتاقم را روشن کرد، قطره اشکی
به مساحت تنهایی دریــــــا روی گونه ام سرخورد و این جوابی بود برای همه دیشبم!
*
دارم فکر می کنم دوستش دارم!
1389/10/24
............................................................................................................
پ.ن:
1) داشت نقش خدا یادم می رفت! فراموش کرده بودم که پاسخ همه نشدها، تنهایی ها و
بی کسی ها، "قسمت نبود" است!
2) بقض کردم... باید گریه کنم... دارم گریه میکنم...........................
ولی من واسه شروع هیچ بهونه ای ندارم...
شایدم حال و اوضاع این چند وقته ام باعث شد به این فکر بیفتم که حرفام، حرفائی که به وقت
دلتنگی از قلمم بیرون میریزه رو اینجا بیان کنم و منتظر نظر لطف دوستان باشم ( از نظر من
انتقاد به جا و سازنده یه لطف بزرگه!)
دیگه نیمدونم واسه اول کار چی باید بگم. فقط دلم میخواد همراهیم کنین، چرا که مدت هاست
توی هیچ وبلاگی ننوشتم و الان بعد از یک سال و شایدم بیشتر، تصمیم به راه اندازی وبلاگ
جدید گرفتم و به همراهی شما دوستان خوبم خیلی زیاد چشم امید دارم...
به زودی با دست نوشته های خودم به روز میشم. الان هم که ازتون دعوت کردم بیاین اینجا،
واسه این بود که خواستم مطمئن بشم هنوزم هستن کسانی که حوصله حرفامو داشته باشن!
ممنون که دعوتمو قبول کردین. اگه در راه پیش رو همراه و همفکر من باشین از همه شما
سپاس گزارم...
راستی سلام!
| Design By : Night Melody |
دوست داشتن بلدم
وگاهی شده
یکی را دوبار دوست داشته باشم،
دو نفر را یکجا!
چه میشود کرد
دوست داشتن بلدم
شمردن بلد نیستم...
